In navolging van de fabels van de la Fontaine

Een verhaaltje.
In een land, niet zo heel ver weg, in een klein dorpje woont een lady of the house in een eenvoudig huisje.
's Morgens, op een koude herfstdag, staat deze lady of the house op en probeert met een verkoudheid onder de leden en een blaasontsteking in the making, haar 2 kinders met de hulp van haar vriend, klaar te stomen voor een dagje op de creche. Dan wil ze zichzelf naar het werk begeven en trekt de deur achter zich dicht met haar sleutel nog in het slot aan de binnenkant. Vriendlief is er gelukkig nog (ook buiten) en probeert haar met zijn sleutel binnen te loodsen. No way dus.
Verveeld rept ze zich naar het werk, met het vooruitzicht een slotenmaker te ontbieden. Ze belt een goede ziel die 's middags, op aanvraag, professioneel binnenbreekt en daar - veel lawaai inclusief - meer dan een half uur mee bezig is (de buren verkneukelen zich alvast).
De vordering der werkzaamheden valt wat tegen en er komt veel gewring, getrek, geklop en geduw aan te pas. Gevolg: een beschadigde voordeur die gloednieuw was.
De rekening voor de verplaatsing, het werk en een nieuw slot is gepeperd, to say the least. (en dan zij de latere en nodige retouches nog niet meegerekend)
Terug warm binnen bedenkt lady : "Zou ik dat geld van de verzekering kunnen terugvorderen misschien?" En ze begint telefoontjes te plegen. Ze slaakt een luide gefrustreerde gil. En wacht intussen nog op iets positiever nieuws na bemiddeling van externe partijen...

Moraal van het verhaal?
- wakker liggen van inbrekers was onnodig: in stilte binnenraken bij lady of the house is (of was?)niet mogelijk.
- woningverzekering checken. Loempe fratsen als deze kunnen verzekerd zijn. Opgelet, om gegil bij uzelf te vermijden want dat is niet goed voor de keel noch voor het hart van de buren: bel niet op eigen initiatief naar de dichtstbijzijnde slotenmaker. Doe iemand anders ook werken, en laat hun je iemand sturen. Let in deze fase wel op voor wijsneuzige bedienden.
- Sleutels op de deur laten zitten hebben blijkbaar geen enkel nut. 't Kost alleen (extra) veel geld als je toch eens een uiting hebt van lompheid of als Murphy in dat dorpje rondspookt.



UPDATE:
lady is raaaaaaaaazend:
- op de verzekering die ze dus wel heeft maar waar ze niks van weet (razend op de bank dus voor hun gebrek aan transparantie) (zgn "bijstand") omdat gemaakte kosten niet vergoed worden (daar volgt nog een brief, wees maar zeker)
- op zichzelf nog het meest omdat ze potverdorie zo stoem was om de sleutel op het slot te laten zitten en dan - nota bene - zelf initiatief nam om direct iemand te bellen ipv het aan een ander over te laten.
Conclusie: VEEL geld kwijt - meer dan dubbel het gemiddelde van de "overschot" per maand. Ze vindt het tof zenne. Niet dus.

Dynamische leefpatronen - reflectie

Sedert eind september werk ik niet meer, maar studeer ik. In afstandsonderwijs. In een volledig nieuwe richting. Het is en wordt een uitdaging.
Mijn werkgever kon daar niet mee lachen. Ik probeer het wel te begrijpen… als je werknemer duidelijk haar ambities elders legt (maar wel nog 4 jaar daarvan verwijderd is), dat is not done. Hah, as if. Hij mag al blij zijn dat ik niet moeilijker deed– wat een softie ben ik toch. Ik had eigenlijk wel alle en goeie redenen om meer op mijn strepen te staan. Maar goed, neus in andere richting, die het liefst “vooruit” betekent.

Wat doe ik dus nu, tijdens mijn nieuw verworven extra studeer- tijd? Inhalen, rusten, wandelen en een beetje studeren. . Ik wil het me duidelijk niet té makkelijk maken ;-) en leef zeker mee met mijn medestudentes (jaja allemaal vrouwen) die niet zoveel tijd hebben als ik nu. Rechtvaardigheidsgevoel all over. Terug naar mijn projecten: misschien komt er gauw ook nog een kijkstage, nu de gelegenheid er is en het makkelijker in te plannen is. En sollicitatiebrieven schrijven en sturen (lees: mailen), jobsites afschuimen en het land afcrossen voor sollicitatiegesprekken. Het is niet lang genoeg geleden om dit kwetsbare gevoel vergeten te zijn.

Vreemd toch hoe prioriteiten danig kunnen verschuiven. Eerst van mijn werk naar mijn zwangerschap en kinderen, dan naar studie. Maar nu ik me daar ten volle op kan concentreren blijkt mijn huishouden meer aantrekkingskracht uit te oefenen dan ooit tevoren. In mijn huidige blok-cursus zou het fenomeen omschreven staan als “dynamische (leef)patronen” (nah, heb er toch al iets van onthouden!).

Hoe?

Hoe doen mama's dat toch?
Hun - soms veelkoppige - kroost dagelijks klaarstomen voor school of andere dagactiviteit, te eten geven, wegbrengen, zelf nog op tijd op het werk geraken (want let's face it, werken is een must dezer dagen), op de job "alles geven", de kids om 16 uur van school halen, een gezond potje koken 's avonds dat alle bloeikes (en eega) met smaak opeten, helpen bij huiswerk maken, dat veelkoppige kroost gewassen in bed steken met een verhaaltje en dan met de smile aan de was, de strijk en de opplooi beginnen, afwassen, opruimen. Tussendoor, niet te vergeten, denken aan verjaardagsfeestjes en bijhorende cadeautjes, kroost wegbrengen naar muziekschool, turnles of chiro (meestal op niet-overeenstemmende uren of plaatsen samen bekeken), eega niet verwaarlozen, de huisdieren verzorgen en uitlaten, boodschappen doen. (this list is not exhaustive)


HOE?????

Amai, mama's, chapeau zenne.

Iemand tips om zo een supermama te worden?

Het electronisch tijdperk

Ik had een oproepingsbrief gekregen van ons fantastisch gemeentebestuur, om mijn nieuwe electronische identiteitskaart te gaan aanvragen (en betalen, maar das een detail). Te voorzien van een recente foto, zoals men weet dat verwacht wordt.
Maar de enige pasfoto van mezelf die ik ok genoeg vind om jarenlang te prijken op documenten die je altijd bij moet hebben (!), is er eentje dat al een eindje dateert: een zwartwit fotootje dat een fotograaf met kennis van zaken (dus wetend wat hij ter camouflage van minpuntjes allemaal kon doen)een jaar of negen à tien geleden, toen ik in Brussel studeerde, heeft gemaakt.

De dame aan de balie vroeg onomwonden of ik geen recentere foto had, omdat dezelfde al prijkt op mijn pas momenteel. Ik was in mijn snode plan natuurlijk vergeten dat ze die óók wilde zien.

Ikke quasi-beledigd: "Zie ik er niet hetzelfde uit dan? Alleen mijn haar is nu natuurlijk nog niet geknipt en u heb ik mijn bril op, ja!" (Zij moet niet weten dat mijn kappersafspraak morgen is en dat mijn budget er daarmee al zal door zijn, zodanig dat ik niet nog eens geld wil uitgeven aan nieuwe pasfoto's. Dat ik geen lenzen verdraag en dus constant bril, is ook te veel info voor haar).
Ze kleefde het rechthoekige bewijs van mijn jeugd op een velletje. Mijn uitleg volstond dus. Of ze had geen zin in een "pijnlijke" discussie over ouder worden en zo. Ik kan dus de komende jaren nog als prille twintiger doorgaan bij de arm der wet of wie mijn pas ooit wil zien. Al maakt dat de huidige beginnende rimpeltjes van een bijna-dertiger eigenlijk niet makkelijker te verdragen...

Week 1, done

Voor de ongeruste zielen die mijn mailbox en voicemail bevolken: ik leef nog, ja. Maar ben heeeeeeel erg moe. Die fameuze eerste week is zwaar in mijn kleren gekropen.
Maar het was leuk, alles viel heel goed mee.
Ik heb misschien wel mijn twijfels gehad, maar heb de voorbije dagen niet de tijd gehad om daaraan te denken. En da's dan wel positief natuurlijk. Mijn baas spaart me niet, in die zin dat hij me onmiddellijk een takenlijst van een A4 blad (of zelfs meer) heeft gegeven, en me daarbovenop nog extra werkjes en opdrachtjes cadeau doet. Maar again, dat vind ik wel leuk. Is veel interessanter dan een volledige maand of langer niet anders mogen doen dan het klassement in orde mogen brengen (doorgaans is dat maanden-of jarenlang zo verwaarloosd dat niemand anders die taak op zich wil nemen en sommige bazen geven het graag aan nieuwkomers "omdat dat nu eenmaal iets is om vertrouwd te worden met de producten en zo". NOT!!) en met lede ogen aanzien hoe andere mensen werken, bellen, gebeld worden, rondlopen en belangrijk zijn/doen. Niet ik dus. Ik ben al vrijwel ingewerkt intussen! :)
Maar momenteel is het plan om voldoende uitgerust te geraken tegen maandag, om er dan weer voor 5 dagen (8-17u!!) in te kunnen vliegen. Had ik al gezegd dat ze me ginder niet sparen?

Nadenken

Happy birthday. To me...
Op de drempel van dertig. En none the wiser. Want ik voel me nog een puber (met alle ambetante, enigszins rebelse en vooral niet-wetend-wat-ik-willende gevolgen).
Een mens zou nochtans op zijn 92e (:-) )toch al wat meer levenswijsheid en rust mogen vergaard hebben. Das dus mijn doel tegen nog eens 29 jaar erbij.
Greatest accomplishment op bijna 3 decennia: een prachtige dochter. En wat heeft iemand meer nodig om zich een gelukzak te kunnen noemen?

woelig

Woelige dag vandaag. Heel veel dingen gebeurd, geschreven. Nog minder concentratie dan anders. En rode ogen als bewijs voor de emoties.
De dingen zullen niet meer hetzelfde zijn vanaf morgen.

Beu

Ik ben het beu. Op het werk. Het is slepen om de dag door te komen. Een hemelsbreed verschil met pakweg een 6-tal maanden geleden...
Later misschien meer details, maar de samenvatting is dat ik een andere job heb gezocht en gevonden. Binnen minder dan twee weken begin ik. De voornaamste reden voor mijn vertrek hier: ik zoek een beetje meer voldoening in mijn job - enkel loon op mijn rekening is niet voldoende alhoewel wél belangrijk, geef ik toe.
Anyway, ik heb de figuurlijke knop in mijn hoofd al omgedraaid en ben volop afscheid aan het nemen en aan het afronden. En verder interesseert het me niet meer. Professioneel is die houding misschien niet volledig, maar ik kan het niet helpen. De neus staat in een andere richting. Nu ja, het is niet alsof ik er met de pet naar gooi, want er is gewoon niks om naar te gooien. Ik werp me alleen niet meer in "nieuwe" opdrachten.
De redenen voor mijn aangekondigd vertrek beginnen voor mij door te wegen, en mijn gedachten zitten al enkele kilometers hiervandaan. Gemengde gevoelens natuurlijk wél. Enerzijds laat ik hier een toffe bende vriendinnen achter, die hopelijk niet te veel zullen moeten opdraaien voor mijn vertrek. En anderzijds stel ik mezelf alwéér bloot (je zou bijna gaan denken dat ik sadomasochistische trekjes heb) aan een nieuwe omgeving en een nieuwe job, en de bijhorende stress en vermoeidheid van het wennen daaraan. Maar dààraan verkies ik niet te denken, evenmin aan de minpuntjes of onzekerheiden die er ook in dit geval in schuilen (in welke equipe kom ik terecht, ga ik kunnen wennen in the middle of nowhere enz). Ik zie het (na een hele tijd wikken en wegen en piekeren, mind you) als een nieuwe, frisse start, die een goed verloop zal kennen (over een einde durf ik niet te reppen).
Santé.

Bloggen

The times they are a-changing...
In deze tijd van allerlei dingen met e- ervoor (omdat het via het internet kan, zo makkelijk!) is het net alsof er zoveel veranderd is in de dagelijkse communicatie.
"Irl" blijft natuurlijk nog steeds een topper, maar ik betrap er mezelf op vaak ,te zeggen of te denken van "heb ik dat al niet op je blog gelezen?" of "moet je eens op mijn blog lezen, heb er een post over geschreven".
Soms ben ik bang om op die manier andere communicatie te verwaarlozen. Ik gooi het immers allemaal te grabbel op het www.
Het medium internet is oneindig, en je kan in cyberspace veel mensen leren kennen, die je misschien anders niet zou hebben ontmoet. En die eventueel wel vrienden kunnen worden. Hopelijk althans, àls het ook irl nog steeds klikt natuurlijk, wanneer de veilige barrière van de pc + modem wegvallen en enkel elkaars gezicht en stem een gespreksvoer overblijven.
In elk geval, ik probeer nog steeds in 't echt bij mensen op bezoek te gaan (al lukt dat minder, maar heeft dat minder met internet te maken dan met volle agenda's of babysittoestanden), ze te bellen, met hen te babbelen zoals in de goeie ouwe tijd ... van 5à10 jaar geleden. En hopelijk vinden zij het de moeite waard om dat ook te blijven doen.

Bezigheidstherapie

Ik zit ziek thuis. Aanhoudende verkoudheid met enorm irritante hoest, die naar het schijnt geen kans krijgt om te genezen door de airco en het vasttapijt op het werk. Vandaar dus heeft de dokter me enkele dagen weggehaald uit het oord des verderfs.

En wat doet een mens dan zoal? Een schets van vandaag:
- Niet per se veel langer slapen (maar toch een beetje)
- Vettig haar in een haarband wikkelen om toch enigszins Roos af te kunnen gaan zetten
- Nergens heen gaan zonder een doos kleenex balsam en Roos’ poepzalf-voor-aan-mijn-neus-deze-keer in aanslag
- Luisteren naar het onweer en de kletterende regen
- Een douchke nemen om het vettig-haar-probleem op te lossen, maar niet buiten (alhoewel dat ook zou gaan vandaag)
- Mailkes lezen en sturen
- Een stukje bloggen

En terwijl ik dan toch op internet zit, op zeer decadente wijze online shoppen naar boeken en kleren.

Kuch, kuch, wat ben ik toch een zielig zieksken.

Welke kleur ben ik?

Aldus de test op Flair.be:

Jij bent een blauwe meid!
Welke kleur ben jij?
Relaties en gevoelens zijn voor jou het allerbelangrijkste. Je bent empathisch en hebt begrip voor anderen. Het liefst vermijd je conflicten. Als je vrienden verdrietig zijn, voel je dat zelf ook. Jouw motto is 'love will save the day'.

Vandaag in het nieuws...

In een ziekenhuis in Bergen is het personeel vorige vrijdag - bijna - een vrouw vergeten in de NMR-scanner.
Haar man zat op haar te wachten in de gang, en vond al dat het aangekondigde "kwartier" dat het onderzoek zou duren, nogal lang uitviel. Daarom
De reactie van het ziekenhuis: "De vrouw zou maandag hoe dan ook door de kuisploeg gevonden zijn."

What????!!!!

Voor het volledige artikeltje terzake, klik hier.

Even "paniek"

Gisteren hoorde ik through the grapevine dat de lokale Hema zou sluiten. Ik schrok, en dacht onmiddellijk al met spijt-op-voorhand aan alle toffe spulletjes die ik (en wij) op deze manier zouden mislopen. Want Hema (ik heb geen aandelen he, opgelet) staat voor leuk en degelijk babytextiel, handdoekjes, ondergoed, babyspullen, make-up en nagellak, cadeautjes, potterij, lekkere koekjes en snoepjes, schoolgerief, seizoensartikelen en nog wat ditjes en datjes. Ongelofelijk wat je er allemaal vindt. Dus als het er niet meer zou zijn, zou ik het zeker en vast missen.
Deze middag ben ik snel even naar 't stad gegaan, om het nieuws aan de bron te gaan checken. Maar gelukkig was er niks van te merken. Toegegeven, ik heb het niet expliciet aan de verkoopsters gevraagd of zo, maar niets deed uitschijnen dat deze - overigens goed draaiende te oordelen aan de hoeveelheid volk die daar rondloopt en aan de kassa aanschuift - winkel binnenkort uit het straatbeeld zou verdwijnen. Chance.

Belastingen en zo

Voila zie, de belastingbrieven zijn ook alweer binnen. Wij waren blijkbaar niet de enigen die tot de allerlaatste minuut gewacht hadden om die in te dienen. Eergisteren (the night before...) schijnt taxonweb.be overbelast geweest te zijn, dus zal het gisteren voor veel mensen alsnog alle hens aan dek zijn geweest.
Vorig jaar hebben we een beroep gedaan op de bank om orde te scheppen in de wirwar van attesten, twee verschillende woonkredieten in 1 jaar en bijhorende levensverzekeringen, de figuurlijke honderd verschillende werkgevers (van mijn kant althans) enz enz. Dit jaar konden we geen afspraak meer krijgen, en moesten we dus zelf onze plan trekken met de belastinggids van Test-Aankoop bij de hand. Tjonge, je moet op zijn minst wakker zijn (om nog te zwijgen van gestudeerd hebben) om aan dat jargon en die regelgeving uit te kunnen. En dan nog!
Stond er bij de woonkredieten bij voorbeeld een bepaald plafond vermeld, en dan een kleine opmerking daaromtrent: “om uw belastingvoordeel te optimaliseren...” What the...? Ik bedoel, waarom is optimaliseren nodig? Als de lat voor iedereen gelijk gelegd wordt, en het is duidelijk van welke voordelen je kan genieten en van welke niet (laten we zeggen afhankelijk van de schaal), dan is er toch geen optimalisatie nodig? Op deze manier creëer je alleen maar een grotere kloof tussen de “brave belastingbetalers” en de superspecialist-ontduikers met vijfentwintig eigendommen en rekeningen in het buitenland die toch een en ander kunnen omzeilen en er dan nog 200% voordeel uit halen. Fiscaliteit is een spel, ‘k heb het al vaak genoeg gehoord. Alleen spijtig dat het een beetje ruikt naar eentje van de anti-sociale soort.

Roller coaster

Soms snap ik niet en vind ik het ook best moeilijk om om te gaan met hoe mijn hormonen “die dagen van de maand” (allez, technisch gezien enkele dagen vooraf) een loopje nemen met mijn emoties en mijn leven.
Doorgaans ben ik voldoende opgewekt of slaag ik er op zijn minst in om te doen alsof, maar die dagen hoef ik maar één scheve blik te krijgen, of één opmerking (zelfs als ik ze anders om mee te lachen zou vinden) of één mini-tegenslagje meemaken om ervoor te zorgen dat het huilen me nader dan het lachen staat. Ik zie de dingen heel donker in en alles kan me danig op de zenuwen werken. En het andere moment ben ik zo uitgelaten als een heel nest puppy’s die voor de eerste keer op het strand kunnen rennen, en doet een half complimentje me in de zevende hemel belanden. Pfff, vermoeiend hoor.
Waarom het biologisch zo geregeld is dat vrouwen met de regelmaat van de klok (of liever: de maancyclus) op dergelijke rollercoaster-achtige wijze door het leven moeten, is me een compleet raadsel. Is het een test, om te zien of de man bij wie je bent je wel écht graag ziet (want zo niet, bolt die het bij de eerste opstoot af!)? Een reality check? Ik weet het in elk geval niét, onderga alleen maar.

Sociale handicap

Koffiedrinken heb ik niet meer gedaan sinds mijn leeftijd uit twee cijfers begon te bestaan. En da’s als late twintiger, dame in spe (phu, as if), een sociale handicap.
Het is sociaal zo ingeburgerd om iets bij een kopje koffie te bespreken, of even tot rust te komen bij, jawel, hetzelfde "bakje troost". Troost, hoezo?

Koffie zetten kan ik (zelfs lekkere, volgens de kenners). Hoe de koffiemachine op het werk moet onderhouden worden weet ik alleen. En ik ben verzot op de geur van het poeder als je het pak vers open trekt. Af en toe leen ik Filips kopje eventjes om mijn speculoosje in te doppen want tegen zo een sappig warme koekje kan niks op. That’s it.

De dosis cafeïne die – naar het schijnt – ’s morgens de geest kan wakker maken om de dag goed te beginnen, gaat volledig aan me voorbij (kan al veel verklaren i.v.m. mijn mentale toestand ’s morgens).
Ik vraag mensen technisch gesproken op “iets fris” in plaats van “op de koffie”. Als het over cafeïne gaat, telt een cola dan ook?
Koffiepauzes zijn niet aan mij besteed, ik maak er babbelpauzes van. Of ik ben degene die sputtert bij het laatste deel van het menu op restaurant. Koffie, iedereen? Euhm nee, een theetje graag. Moeilijk doe ik daar niet over: ik hoef geen exotische blend-van-vanille-met-perzik-en-een-vleuje-rozebottel; gewone thee met melk kan ik ook wel smaken. Maar waarom dan geen ‘echte’ koffie, zwart of met suiker, vraag ik me af? Espresso? Of cappuccino? Of een latté? Het klinkt zo zalig.

Het wereldje van de koffiedrinker en -proever ziet er gedistingueerd uit. Je maakt deel uit van een clubje liefhebbers, al dan niet select. Ik ben geen lid, ook al intrigeert het me enorm.