In navolging van de fabels van de la Fontaine

Een verhaaltje.
In een land, niet zo heel ver weg, in een klein dorpje woont een lady of the house in een eenvoudig huisje.
's Morgens, op een koude herfstdag, staat deze lady of the house op en probeert met een verkoudheid onder de leden en een blaasontsteking in the making, haar 2 kinders met de hulp van haar vriend, klaar te stomen voor een dagje op de creche. Dan wil ze zichzelf naar het werk begeven en trekt de deur achter zich dicht met haar sleutel nog in het slot aan de binnenkant. Vriendlief is er gelukkig nog (ook buiten) en probeert haar met zijn sleutel binnen te loodsen. No way dus.
Verveeld rept ze zich naar het werk, met het vooruitzicht een slotenmaker te ontbieden. Ze belt een goede ziel die 's middags, op aanvraag, professioneel binnenbreekt en daar - veel lawaai inclusief - meer dan een half uur mee bezig is (de buren verkneukelen zich alvast).
De vordering der werkzaamheden valt wat tegen en er komt veel gewring, getrek, geklop en geduw aan te pas. Gevolg: een beschadigde voordeur die gloednieuw was.
De rekening voor de verplaatsing, het werk en een nieuw slot is gepeperd, to say the least. (en dan zij de latere en nodige retouches nog niet meegerekend)
Terug warm binnen bedenkt lady : "Zou ik dat geld van de verzekering kunnen terugvorderen misschien?" En ze begint telefoontjes te plegen. Ze slaakt een luide gefrustreerde gil. En wacht intussen nog op iets positiever nieuws na bemiddeling van externe partijen...

Moraal van het verhaal?
- wakker liggen van inbrekers was onnodig: in stilte binnenraken bij lady of the house is (of was?)niet mogelijk.
- woningverzekering checken. Loempe fratsen als deze kunnen verzekerd zijn. Opgelet, om gegil bij uzelf te vermijden want dat is niet goed voor de keel noch voor het hart van de buren: bel niet op eigen initiatief naar de dichtstbijzijnde slotenmaker. Doe iemand anders ook werken, en laat hun je iemand sturen. Let in deze fase wel op voor wijsneuzige bedienden.
- Sleutels op de deur laten zitten hebben blijkbaar geen enkel nut. 't Kost alleen (extra) veel geld als je toch eens een uiting hebt van lompheid of als Murphy in dat dorpje rondspookt.



UPDATE:
lady is raaaaaaaaazend:
- op de verzekering die ze dus wel heeft maar waar ze niks van weet (razend op de bank dus voor hun gebrek aan transparantie) (zgn "bijstand") omdat gemaakte kosten niet vergoed worden (daar volgt nog een brief, wees maar zeker)
- op zichzelf nog het meest omdat ze potverdorie zo stoem was om de sleutel op het slot te laten zitten en dan - nota bene - zelf initiatief nam om direct iemand te bellen ipv het aan een ander over te laten.
Conclusie: VEEL geld kwijt - meer dan dubbel het gemiddelde van de "overschot" per maand. Ze vindt het tof zenne. Niet dus.

Belastingen en zo

Voila zie, de belastingbrieven zijn ook alweer binnen. Wij waren blijkbaar niet de enigen die tot de allerlaatste minuut gewacht hadden om die in te dienen. Eergisteren (the night before...) schijnt taxonweb.be overbelast geweest te zijn, dus zal het gisteren voor veel mensen alsnog alle hens aan dek zijn geweest.
Vorig jaar hebben we een beroep gedaan op de bank om orde te scheppen in de wirwar van attesten, twee verschillende woonkredieten in 1 jaar en bijhorende levensverzekeringen, de figuurlijke honderd verschillende werkgevers (van mijn kant althans) enz enz. Dit jaar konden we geen afspraak meer krijgen, en moesten we dus zelf onze plan trekken met de belastinggids van Test-Aankoop bij de hand. Tjonge, je moet op zijn minst wakker zijn (om nog te zwijgen van gestudeerd hebben) om aan dat jargon en die regelgeving uit te kunnen. En dan nog!
Stond er bij de woonkredieten bij voorbeeld een bepaald plafond vermeld, en dan een kleine opmerking daaromtrent: “om uw belastingvoordeel te optimaliseren...” What the...? Ik bedoel, waarom is optimaliseren nodig? Als de lat voor iedereen gelijk gelegd wordt, en het is duidelijk van welke voordelen je kan genieten en van welke niet (laten we zeggen afhankelijk van de schaal), dan is er toch geen optimalisatie nodig? Op deze manier creëer je alleen maar een grotere kloof tussen de “brave belastingbetalers” en de superspecialist-ontduikers met vijfentwintig eigendommen en rekeningen in het buitenland die toch een en ander kunnen omzeilen en er dan nog 200% voordeel uit halen. Fiscaliteit is een spel, ‘k heb het al vaak genoeg gehoord. Alleen spijtig dat het een beetje ruikt naar eentje van de anti-sociale soort.