In navolging van de fabels van de la Fontaine

Een verhaaltje.
In een land, niet zo heel ver weg, in een klein dorpje woont een lady of the house in een eenvoudig huisje.
's Morgens, op een koude herfstdag, staat deze lady of the house op en probeert met een verkoudheid onder de leden en een blaasontsteking in the making, haar 2 kinders met de hulp van haar vriend, klaar te stomen voor een dagje op de creche. Dan wil ze zichzelf naar het werk begeven en trekt de deur achter zich dicht met haar sleutel nog in het slot aan de binnenkant. Vriendlief is er gelukkig nog (ook buiten) en probeert haar met zijn sleutel binnen te loodsen. No way dus.
Verveeld rept ze zich naar het werk, met het vooruitzicht een slotenmaker te ontbieden. Ze belt een goede ziel die 's middags, op aanvraag, professioneel binnenbreekt en daar - veel lawaai inclusief - meer dan een half uur mee bezig is (de buren verkneukelen zich alvast).
De vordering der werkzaamheden valt wat tegen en er komt veel gewring, getrek, geklop en geduw aan te pas. Gevolg: een beschadigde voordeur die gloednieuw was.
De rekening voor de verplaatsing, het werk en een nieuw slot is gepeperd, to say the least. (en dan zij de latere en nodige retouches nog niet meegerekend)
Terug warm binnen bedenkt lady : "Zou ik dat geld van de verzekering kunnen terugvorderen misschien?" En ze begint telefoontjes te plegen. Ze slaakt een luide gefrustreerde gil. En wacht intussen nog op iets positiever nieuws na bemiddeling van externe partijen...

Moraal van het verhaal?
- wakker liggen van inbrekers was onnodig: in stilte binnenraken bij lady of the house is (of was?)niet mogelijk.
- woningverzekering checken. Loempe fratsen als deze kunnen verzekerd zijn. Opgelet, om gegil bij uzelf te vermijden want dat is niet goed voor de keel noch voor het hart van de buren: bel niet op eigen initiatief naar de dichtstbijzijnde slotenmaker. Doe iemand anders ook werken, en laat hun je iemand sturen. Let in deze fase wel op voor wijsneuzige bedienden.
- Sleutels op de deur laten zitten hebben blijkbaar geen enkel nut. 't Kost alleen (extra) veel geld als je toch eens een uiting hebt van lompheid of als Murphy in dat dorpje rondspookt.



UPDATE:
lady is raaaaaaaaazend:
- op de verzekering die ze dus wel heeft maar waar ze niks van weet (razend op de bank dus voor hun gebrek aan transparantie) (zgn "bijstand") omdat gemaakte kosten niet vergoed worden (daar volgt nog een brief, wees maar zeker)
- op zichzelf nog het meest omdat ze potverdorie zo stoem was om de sleutel op het slot te laten zitten en dan - nota bene - zelf initiatief nam om direct iemand te bellen ipv het aan een ander over te laten.
Conclusie: VEEL geld kwijt - meer dan dubbel het gemiddelde van de "overschot" per maand. Ze vindt het tof zenne. Niet dus.

Het electronisch tijdperk

Ik had een oproepingsbrief gekregen van ons fantastisch gemeentebestuur, om mijn nieuwe electronische identiteitskaart te gaan aanvragen (en betalen, maar das een detail). Te voorzien van een recente foto, zoals men weet dat verwacht wordt.
Maar de enige pasfoto van mezelf die ik ok genoeg vind om jarenlang te prijken op documenten die je altijd bij moet hebben (!), is er eentje dat al een eindje dateert: een zwartwit fotootje dat een fotograaf met kennis van zaken (dus wetend wat hij ter camouflage van minpuntjes allemaal kon doen)een jaar of negen à tien geleden, toen ik in Brussel studeerde, heeft gemaakt.

De dame aan de balie vroeg onomwonden of ik geen recentere foto had, omdat dezelfde al prijkt op mijn pas momenteel. Ik was in mijn snode plan natuurlijk vergeten dat ze die óók wilde zien.

Ikke quasi-beledigd: "Zie ik er niet hetzelfde uit dan? Alleen mijn haar is nu natuurlijk nog niet geknipt en u heb ik mijn bril op, ja!" (Zij moet niet weten dat mijn kappersafspraak morgen is en dat mijn budget er daarmee al zal door zijn, zodanig dat ik niet nog eens geld wil uitgeven aan nieuwe pasfoto's. Dat ik geen lenzen verdraag en dus constant bril, is ook te veel info voor haar).
Ze kleefde het rechthoekige bewijs van mijn jeugd op een velletje. Mijn uitleg volstond dus. Of ze had geen zin in een "pijnlijke" discussie over ouder worden en zo. Ik kan dus de komende jaren nog als prille twintiger doorgaan bij de arm der wet of wie mijn pas ooit wil zien. Al maakt dat de huidige beginnende rimpeltjes van een bijna-dertiger eigenlijk niet makkelijker te verdragen...

Schoenen in-lopen

Een tweetal weken terug kocht ik me in een impulsieve bui twee paar schoenen. Het ene houdt het midden tussen een teenslipper en een sandaal en is in principe het mooist onder een lange broek die de schoen helemaal bedekt (LOL) maar zit op zijn minst heel comfortabel. ‘k Zal er vermoedelijk niet mee komen werken, though. Het andere paar was van de deftige en zelfs sjieke soort met een hakje en een spitse teen, en de schoenen zaten, tegen alle verwachtingen in, nog comfortabel ook! In de winkel althans...
Vandaag, bij de eerste echte draagbeurt, heb ik al snel ondervonden dat het “sois belle et bouge pas”-schoenen zijn.
Binnen de kortste keren heb ik blaren gekregen, da’s één. Maar dat is no big deal, want ben dat al gewend (nieuwe schoenen, in de zomer... het lot des vrouwens). Ze maken een irritant klokkend geluid wanneer ik stap. Maar dankzij al die iPods en gsms hoort mijn medemens dat gelukkig niet.
Nog vroeg deze ochtend struikelde ik in het tapijt op de derde verdieping, maar slaagde er toch in om mij alsnog recht te houden. Oef.
En toen ik nadien voor een van de bazen een snelle boodschap was gaan doen, bleef bij mijn terugkeer die o zo stijlvolle spitse punt aan een uitstekende straatsteen hangen en ketste ik op veel minder stijlvolle wijze de grond op. Resultaat: geschaafde hand en pols. Niks ergs, gelukkig. Nog veel gelukkiger: ook de emotionele schade is beperkt gebleven tot mijn eigen ego, want er liep nét (uitzonderlijk) niemand over straat die nadien smakelijk kon meelachen.
’t Was een slecht idee om net deze schoenen op een dertiende uit te halen, zeker?