In navolging van de fabels van de la Fontaine

Een verhaaltje.
In een land, niet zo heel ver weg, in een klein dorpje woont een lady of the house in een eenvoudig huisje.
's Morgens, op een koude herfstdag, staat deze lady of the house op en probeert met een verkoudheid onder de leden en een blaasontsteking in the making, haar 2 kinders met de hulp van haar vriend, klaar te stomen voor een dagje op de creche. Dan wil ze zichzelf naar het werk begeven en trekt de deur achter zich dicht met haar sleutel nog in het slot aan de binnenkant. Vriendlief is er gelukkig nog (ook buiten) en probeert haar met zijn sleutel binnen te loodsen. No way dus.
Verveeld rept ze zich naar het werk, met het vooruitzicht een slotenmaker te ontbieden. Ze belt een goede ziel die 's middags, op aanvraag, professioneel binnenbreekt en daar - veel lawaai inclusief - meer dan een half uur mee bezig is (de buren verkneukelen zich alvast).
De vordering der werkzaamheden valt wat tegen en er komt veel gewring, getrek, geklop en geduw aan te pas. Gevolg: een beschadigde voordeur die gloednieuw was.
De rekening voor de verplaatsing, het werk en een nieuw slot is gepeperd, to say the least. (en dan zij de latere en nodige retouches nog niet meegerekend)
Terug warm binnen bedenkt lady : "Zou ik dat geld van de verzekering kunnen terugvorderen misschien?" En ze begint telefoontjes te plegen. Ze slaakt een luide gefrustreerde gil. En wacht intussen nog op iets positiever nieuws na bemiddeling van externe partijen...

Moraal van het verhaal?
- wakker liggen van inbrekers was onnodig: in stilte binnenraken bij lady of the house is (of was?)niet mogelijk.
- woningverzekering checken. Loempe fratsen als deze kunnen verzekerd zijn. Opgelet, om gegil bij uzelf te vermijden want dat is niet goed voor de keel noch voor het hart van de buren: bel niet op eigen initiatief naar de dichtstbijzijnde slotenmaker. Doe iemand anders ook werken, en laat hun je iemand sturen. Let in deze fase wel op voor wijsneuzige bedienden.
- Sleutels op de deur laten zitten hebben blijkbaar geen enkel nut. 't Kost alleen (extra) veel geld als je toch eens een uiting hebt van lompheid of als Murphy in dat dorpje rondspookt.



UPDATE:
lady is raaaaaaaaazend:
- op de verzekering die ze dus wel heeft maar waar ze niks van weet (razend op de bank dus voor hun gebrek aan transparantie) (zgn "bijstand") omdat gemaakte kosten niet vergoed worden (daar volgt nog een brief, wees maar zeker)
- op zichzelf nog het meest omdat ze potverdorie zo stoem was om de sleutel op het slot te laten zitten en dan - nota bene - zelf initiatief nam om direct iemand te bellen ipv het aan een ander over te laten.
Conclusie: VEEL geld kwijt - meer dan dubbel het gemiddelde van de "overschot" per maand. Ze vindt het tof zenne. Niet dus.

Sociale handicap

Koffiedrinken heb ik niet meer gedaan sinds mijn leeftijd uit twee cijfers begon te bestaan. En da’s als late twintiger, dame in spe (phu, as if), een sociale handicap.
Het is sociaal zo ingeburgerd om iets bij een kopje koffie te bespreken, of even tot rust te komen bij, jawel, hetzelfde "bakje troost". Troost, hoezo?

Koffie zetten kan ik (zelfs lekkere, volgens de kenners). Hoe de koffiemachine op het werk moet onderhouden worden weet ik alleen. En ik ben verzot op de geur van het poeder als je het pak vers open trekt. Af en toe leen ik Filips kopje eventjes om mijn speculoosje in te doppen want tegen zo een sappig warme koekje kan niks op. That’s it.

De dosis cafeïne die – naar het schijnt – ’s morgens de geest kan wakker maken om de dag goed te beginnen, gaat volledig aan me voorbij (kan al veel verklaren i.v.m. mijn mentale toestand ’s morgens).
Ik vraag mensen technisch gesproken op “iets fris” in plaats van “op de koffie”. Als het over cafeïne gaat, telt een cola dan ook?
Koffiepauzes zijn niet aan mij besteed, ik maak er babbelpauzes van. Of ik ben degene die sputtert bij het laatste deel van het menu op restaurant. Koffie, iedereen? Euhm nee, een theetje graag. Moeilijk doe ik daar niet over: ik hoef geen exotische blend-van-vanille-met-perzik-en-een-vleuje-rozebottel; gewone thee met melk kan ik ook wel smaken. Maar waarom dan geen ‘echte’ koffie, zwart of met suiker, vraag ik me af? Espresso? Of cappuccino? Of een latté? Het klinkt zo zalig.

Het wereldje van de koffiedrinker en -proever ziet er gedistingueerd uit. Je maakt deel uit van een clubje liefhebbers, al dan niet select. Ik ben geen lid, ook al intrigeert het me enorm.

Wedstrijd

Flair houdt een blogwedstrijd. De beste vertelsels moet je zelf selecteren en insturen, en dan gaan een jury beslissen wie de beste blogger/ster is.

En ik heb meegedaan. Niet dat ik ervan overtuigd ben dat spel met mijn vingers in de neus te kunnen winnen, wel integendeel. Wél om mijn competitief kantje boven te laten komen. Om eens te kijken wat objectievelingen van mijn verhalen te zeggen hebben. Om mijn ego te laten strelen (tenzij het nogal prikkerig zou overkomen).

Is dat dan zonde nummer 2, superbia of hoogmoed?

Invidia

... is een van de 7 hoofdzonden. Jaloezie heet het in mensentaal.
I confess, I'm a sinner.

Wat kan ik er moeilijk tegen als anderen dingen beter kunnen dan ik. Of het nu zingen, moppen vertellen of koken is. Of schrijven - ik ben afgunstig op de vlotte naturel waarmee Elle haar blog vult.
Ik ben jaloers op mensen die rad van tong zijn en kan alleen maar dromen dat ik iemand een koekje van eigen deeg kan geven als die een gevatte opmerking mijn richting uitstuurt. Ik voel afgunst als mensen slanker of groter zijn dan ik en een mooiere huid of ogen hebben. Als iemand die kans wél krijgt waar ik alleen maar van kan dromen.

Zouden al die anderen jaloers zijn op anderen? Of op mij zelfs? En is beweren dat je "niet het jaloerse type" bent, nog een grotere zonde, namelijk liegen?