In navolging van de fabels van de la Fontaine

Een verhaaltje.
In een land, niet zo heel ver weg, in een klein dorpje woont een lady of the house in een eenvoudig huisje.
's Morgens, op een koude herfstdag, staat deze lady of the house op en probeert met een verkoudheid onder de leden en een blaasontsteking in the making, haar 2 kinders met de hulp van haar vriend, klaar te stomen voor een dagje op de creche. Dan wil ze zichzelf naar het werk begeven en trekt de deur achter zich dicht met haar sleutel nog in het slot aan de binnenkant. Vriendlief is er gelukkig nog (ook buiten) en probeert haar met zijn sleutel binnen te loodsen. No way dus.
Verveeld rept ze zich naar het werk, met het vooruitzicht een slotenmaker te ontbieden. Ze belt een goede ziel die 's middags, op aanvraag, professioneel binnenbreekt en daar - veel lawaai inclusief - meer dan een half uur mee bezig is (de buren verkneukelen zich alvast).
De vordering der werkzaamheden valt wat tegen en er komt veel gewring, getrek, geklop en geduw aan te pas. Gevolg: een beschadigde voordeur die gloednieuw was.
De rekening voor de verplaatsing, het werk en een nieuw slot is gepeperd, to say the least. (en dan zij de latere en nodige retouches nog niet meegerekend)
Terug warm binnen bedenkt lady : "Zou ik dat geld van de verzekering kunnen terugvorderen misschien?" En ze begint telefoontjes te plegen. Ze slaakt een luide gefrustreerde gil. En wacht intussen nog op iets positiever nieuws na bemiddeling van externe partijen...

Moraal van het verhaal?
- wakker liggen van inbrekers was onnodig: in stilte binnenraken bij lady of the house is (of was?)niet mogelijk.
- woningverzekering checken. Loempe fratsen als deze kunnen verzekerd zijn. Opgelet, om gegil bij uzelf te vermijden want dat is niet goed voor de keel noch voor het hart van de buren: bel niet op eigen initiatief naar de dichtstbijzijnde slotenmaker. Doe iemand anders ook werken, en laat hun je iemand sturen. Let in deze fase wel op voor wijsneuzige bedienden.
- Sleutels op de deur laten zitten hebben blijkbaar geen enkel nut. 't Kost alleen (extra) veel geld als je toch eens een uiting hebt van lompheid of als Murphy in dat dorpje rondspookt.



UPDATE:
lady is raaaaaaaaazend:
- op de verzekering die ze dus wel heeft maar waar ze niks van weet (razend op de bank dus voor hun gebrek aan transparantie) (zgn "bijstand") omdat gemaakte kosten niet vergoed worden (daar volgt nog een brief, wees maar zeker)
- op zichzelf nog het meest omdat ze potverdorie zo stoem was om de sleutel op het slot te laten zitten en dan - nota bene - zelf initiatief nam om direct iemand te bellen ipv het aan een ander over te laten.
Conclusie: VEEL geld kwijt - meer dan dubbel het gemiddelde van de "overschot" per maand. Ze vindt het tof zenne. Niet dus.

Aaaaaaarrrgghh

Een veelgelezen titel/woordje/klank/...in blogland dezer dagen. Nu iedereen zo echt op elkaar gepakt woont (en sommigen al eens kleine baby's in huis hebben), kunnen we ons niet allemaal permitteren om dit in klank om te zetten. Virtueel dus maar.

Een kleine toelichting.
A1 en A2 staan voor mijn frustratie omwille van omstandigheidsbeperkingen. Als ik, vol goede moed, de inspanning wil doen om de ecologische voetafdruk van jongste zoon ineens in de kiem te smoren, en herbruikbare luiers wil gaan gebruiken, dan wil de creche niet mee (reden 1) wegens geurhinder, aparte behandeling of meer tijd nodig... whatever. En ben ik dan zo gek om het toch nog thuis vol te houden? Bijlange niet, want daarvoor ben ik niet kapitaalkrachtig genoeg (reden 2). het moet een win/win blijven he zeg. Mijn voorvechtersmomenten van weleer zijn een beetje naar de achtergrond vervaagd, in die zin dat ik me nu niet echt in staat zie om ze bij de creche te gaan overtuigen van een mentaliteitsswitch. Enfin.
A3 is omdat ik me heel erg moe voel en het net is alsof ik niet voor- of achteruit kan bewegen. Stilstaan is ook goed, zeker?
A4 tot A7 is omdat ik verdomme dat goodie-two-shoes-gehalte (zoals Sabine het noemt) van me af wil - het beperkt me, het maakt me verdrietig, het doet me twijfelen en maakt me onzeker en ik word er stilaan gek van. Ik wil zijn wie IK ben, zonder beperkingen, zonder aanpratingen, zonder zeer verdoken emotionele chantage. Waar ik dan telkens weer inloop. Hoe stom kun je zijn. (en dat zal dan de ongeschreven A8 zijn).

Saai

De laatste tijd betrap ik me er soms op dat ik me al eens door de dagen durf worstelen in afwachting van mijn nachtrust... Er valt bitter weinig leuks of interessants te beleven waar er onderhoudende verhalen over te vertellen vallen. u weze dus gewaarschuwd, als u per se door wil lezen...
Op het werk is het heel erg plezant, leuk, boeiend, en is er voor de verandering werk genoeg, dat wel. Van verveling is er dus weinig sprake. Maar als dat het is, pfff. Opstaan op een steeds veel te vroeg uur. Plasje en wasje, kleren aan, Roosje flesje en kleertjes aan en hupakee, iedereen de auto in. Het lukt me nauwelijks om op tijd op het werk te arriveren (maar hey, what's new??), maar uiteindelijk zal ik er letterlijk én figuurlijk niet te veel van wakker liggen aangezien het doorwerken onder de middag en het late stop-uur dat ruimschoots goedmaken (ik doe er me zelfs verlies op).
Naar de creche spurten (spurten is uiteraard relatief, en volledig afhankelijk van de hoeveelheid overuren van die middag), dochter meetronen (en die heeft daar meestal weinig zin in, wil vooral tonen hoe fijn ze kan spelen), naar huis, beetje koken of opruimen, dochter in bed toveren en uitgeput in de zetel vallen.
De manden strijk hebben zichzelf tot nu toe jammer genoeg nog niet weggewerkt, en lijken zich alleen maar te vermenigvuldigen. Ik zou die wasmachine potverdorie tijdelijk moeten steriliseren...
Anyway, zo zit ik dan om 8uur nog eventjes met kleine oogjes achter de pc, en om niet volledig kinderlijk te zijn, ga ik het nog een uurtje rekken vooraleer ik zelf mijn bed in rol.
Ben ik nu zielig???

Beu

Ik ben het beu. Op het werk. Het is slepen om de dag door te komen. Een hemelsbreed verschil met pakweg een 6-tal maanden geleden...
Later misschien meer details, maar de samenvatting is dat ik een andere job heb gezocht en gevonden. Binnen minder dan twee weken begin ik. De voornaamste reden voor mijn vertrek hier: ik zoek een beetje meer voldoening in mijn job - enkel loon op mijn rekening is niet voldoende alhoewel wél belangrijk, geef ik toe.
Anyway, ik heb de figuurlijke knop in mijn hoofd al omgedraaid en ben volop afscheid aan het nemen en aan het afronden. En verder interesseert het me niet meer. Professioneel is die houding misschien niet volledig, maar ik kan het niet helpen. De neus staat in een andere richting. Nu ja, het is niet alsof ik er met de pet naar gooi, want er is gewoon niks om naar te gooien. Ik werp me alleen niet meer in "nieuwe" opdrachten.
De redenen voor mijn aangekondigd vertrek beginnen voor mij door te wegen, en mijn gedachten zitten al enkele kilometers hiervandaan. Gemengde gevoelens natuurlijk wél. Enerzijds laat ik hier een toffe bende vriendinnen achter, die hopelijk niet te veel zullen moeten opdraaien voor mijn vertrek. En anderzijds stel ik mezelf alwéér bloot (je zou bijna gaan denken dat ik sadomasochistische trekjes heb) aan een nieuwe omgeving en een nieuwe job, en de bijhorende stress en vermoeidheid van het wennen daaraan. Maar dààraan verkies ik niet te denken, evenmin aan de minpuntjes of onzekerheiden die er ook in dit geval in schuilen (in welke equipe kom ik terecht, ga ik kunnen wennen in the middle of nowhere enz). Ik zie het (na een hele tijd wikken en wegen en piekeren, mind you) als een nieuwe, frisse start, die een goed verloop zal kennen (over een einde durf ik niet te reppen).
Santé.