Dynamische leefpatronen - reflectie

Sedert eind september werk ik niet meer, maar studeer ik. In afstandsonderwijs. In een volledig nieuwe richting. Het is en wordt een uitdaging.
Mijn werkgever kon daar niet mee lachen. Ik probeer het wel te begrijpen… als je werknemer duidelijk haar ambities elders legt (maar wel nog 4 jaar daarvan verwijderd is), dat is not done. Hah, as if. Hij mag al blij zijn dat ik niet moeilijker deed– wat een softie ben ik toch. Ik had eigenlijk wel alle en goeie redenen om meer op mijn strepen te staan. Maar goed, neus in andere richting, die het liefst “vooruit” betekent.

Wat doe ik dus nu, tijdens mijn nieuw verworven extra studeer- tijd? Inhalen, rusten, wandelen en een beetje studeren. . Ik wil het me duidelijk niet té makkelijk maken ;-) en leef zeker mee met mijn medestudentes (jaja allemaal vrouwen) die niet zoveel tijd hebben als ik nu. Rechtvaardigheidsgevoel all over. Terug naar mijn projecten: misschien komt er gauw ook nog een kijkstage, nu de gelegenheid er is en het makkelijker in te plannen is. En sollicitatiebrieven schrijven en sturen (lees: mailen), jobsites afschuimen en het land afcrossen voor sollicitatiegesprekken. Het is niet lang genoeg geleden om dit kwetsbare gevoel vergeten te zijn.

Vreemd toch hoe prioriteiten danig kunnen verschuiven. Eerst van mijn werk naar mijn zwangerschap en kinderen, dan naar studie. Maar nu ik me daar ten volle op kan concentreren blijkt mijn huishouden meer aantrekkingskracht uit te oefenen dan ooit tevoren. In mijn huidige blok-cursus zou het fenomeen omschreven staan als “dynamische (leef)patronen” (nah, heb er toch al iets van onthouden!).

Aaaaaaarrrgghh

Een veelgelezen titel/woordje/klank/...in blogland dezer dagen. Nu iedereen zo echt op elkaar gepakt woont (en sommigen al eens kleine baby's in huis hebben), kunnen we ons niet allemaal permitteren om dit in klank om te zetten. Virtueel dus maar.

Een kleine toelichting.
A1 en A2 staan voor mijn frustratie omwille van omstandigheidsbeperkingen. Als ik, vol goede moed, de inspanning wil doen om de ecologische voetafdruk van jongste zoon ineens in de kiem te smoren, en herbruikbare luiers wil gaan gebruiken, dan wil de creche niet mee (reden 1) wegens geurhinder, aparte behandeling of meer tijd nodig... whatever. En ben ik dan zo gek om het toch nog thuis vol te houden? Bijlange niet, want daarvoor ben ik niet kapitaalkrachtig genoeg (reden 2). het moet een win/win blijven he zeg. Mijn voorvechtersmomenten van weleer zijn een beetje naar de achtergrond vervaagd, in die zin dat ik me nu niet echt in staat zie om ze bij de creche te gaan overtuigen van een mentaliteitsswitch. Enfin.
A3 is omdat ik me heel erg moe voel en het net is alsof ik niet voor- of achteruit kan bewegen. Stilstaan is ook goed, zeker?
A4 tot A7 is omdat ik verdomme dat goodie-two-shoes-gehalte (zoals Sabine het noemt) van me af wil - het beperkt me, het maakt me verdrietig, het doet me twijfelen en maakt me onzeker en ik word er stilaan gek van. Ik wil zijn wie IK ben, zonder beperkingen, zonder aanpratingen, zonder zeer verdoken emotionele chantage. Waar ik dan telkens weer inloop. Hoe stom kun je zijn. (en dat zal dan de ongeschreven A8 zijn).

Laatste dag

Laatste-dagen-op-een-bepaalde-werkplek zijn verondersteld om anders (maar dan ook weer niet…) te verlopen dan hoe de mijne vandaag is geweest…
De voorbereidingen voor het afscheid waren al getroffen: de persoonlijke inhoud van mijn bureauladen waren al naar een zakje verhuisd, en ik had al een overzicht gemaakt van de overgebleven to do’s en lopende zaken. Mijn directe collega was echter afwezig, dus ik moest alles via een mail uitleggen, en ik wilde haar dan niet met de maandagochtendblik op een onoverzichtelijke stapel papieren aan haar werkweek doen beginnen,. Bijgevolg moest ik daar nog een tandje bijsteken om alles behandeld en geklasseerd en in een overzicht te krijgen. Ten opzichte van mijn planning in het begin van de dag zijn er nog enkele kinken in de kabel gekomen, maar da’s het avontuur van werken waar zij werken :-). En die is trouwens niks in vergelijking met wat er mij te wachten staat (ja, ik heb ervoor gekozen, maar ssshhhtt).
Ik had de “obligate” koekjes en versnaperingen mee, om mijn vertrek te vieren, en omdat het dan ook ongeveer samen viel met mijn verjaardag, kwam ik er in 1 keer en dus goedkoop vanaf ;-D. Er waren dus ook voldoende sociale verplichtingen aan vandaag verbonden: de koekjes een beetje deftig presenteren, ervor zorgen dat de evenredigheid en de fairheid in verdeling snor zat, ze gaan rondbrengen naar de respectievelijke plaatsen van verbruik en daar de bijhorende afscheidsbabbels trotseren, succes- en “het beste”-wensen in ontvangst nemen en dan een laatste keer zwaaien naar mijn – nu – ex-collega’s. En de deur achter mij toetrekken zonder al te veel proberen om te kijken. Maandag moet ik er een andere openduwen. En ik ben nu al nerveus.

Nadenken

Happy birthday. To me...
Op de drempel van dertig. En none the wiser. Want ik voel me nog een puber (met alle ambetante, enigszins rebelse en vooral niet-wetend-wat-ik-willende gevolgen).
Een mens zou nochtans op zijn 92e (:-) )toch al wat meer levenswijsheid en rust mogen vergaard hebben. Das dus mijn doel tegen nog eens 29 jaar erbij.
Greatest accomplishment op bijna 3 decennia: een prachtige dochter. En wat heeft iemand meer nodig om zich een gelukzak te kunnen noemen?