Schoenen in-lopen

Een tweetal weken terug kocht ik me in een impulsieve bui twee paar schoenen. Het ene houdt het midden tussen een teenslipper en een sandaal en is in principe het mooist onder een lange broek die de schoen helemaal bedekt (LOL) maar zit op zijn minst heel comfortabel. ‘k Zal er vermoedelijk niet mee komen werken, though. Het andere paar was van de deftige en zelfs sjieke soort met een hakje en een spitse teen, en de schoenen zaten, tegen alle verwachtingen in, nog comfortabel ook! In de winkel althans...
Vandaag, bij de eerste echte draagbeurt, heb ik al snel ondervonden dat het “sois belle et bouge pas”-schoenen zijn.
Binnen de kortste keren heb ik blaren gekregen, da’s één. Maar dat is no big deal, want ben dat al gewend (nieuwe schoenen, in de zomer... het lot des vrouwens). Ze maken een irritant klokkend geluid wanneer ik stap. Maar dankzij al die iPods en gsms hoort mijn medemens dat gelukkig niet.
Nog vroeg deze ochtend struikelde ik in het tapijt op de derde verdieping, maar slaagde er toch in om mij alsnog recht te houden. Oef.
En toen ik nadien voor een van de bazen een snelle boodschap was gaan doen, bleef bij mijn terugkeer die o zo stijlvolle spitse punt aan een uitstekende straatsteen hangen en ketste ik op veel minder stijlvolle wijze de grond op. Resultaat: geschaafde hand en pols. Niks ergs, gelukkig. Nog veel gelukkiger: ook de emotionele schade is beperkt gebleven tot mijn eigen ego, want er liep nét (uitzonderlijk) niemand over straat die nadien smakelijk kon meelachen.
’t Was een slecht idee om net deze schoenen op een dertiende uit te halen, zeker?

DIY

Ik ben met Veet-koude-was-ontharingsstrips in de weer geweest. Geweldige uitvinding, die op zijn minst het geknoei met kleverige smurrie, die warme was is, oplost.
Alleen spijtig dat je de doe-het-zelfkit geen 4 extra handen in het doosje steken heeft: eentje om vel mee tegen te houden, eentje om na “de ruk” de zone mee te deppen, een reserveke om de volgende zone mee aan te pakken (want de deppende hand plakt nu helemaal natuurlijk) en eentje om de gebruikte strips mee in de vuilnisbak te keilen.
Ik ben geen zeshandige freak (sorry to disappoint you), dus the next best thing, is manlief optrommelen om een deel van het zware werk op zich te nemen. En dat is een beetje zoals bij een bevalling, zo van “kijken terwijl vrouw het zware werk doet en zich machteloos voelen”. Dus zetten we manlief ‘veilig’ bij vel-tegenhoud-activiteiten aan de slag. Met twee keer twee vingers dan weliswaar, want “dat plakt zo”. (Yahaa-aa!?!)

De volgende keer laat ik me niet meer verleiden tot cheap solutions en ruil ik mijn harde badkamervloer, de onsynchrone helpende handen en het was-afkrabben achteraf toch maar weer in voor een fauteuil in een hagelwitte ruimte met ploeng- ploeng-muziek en laat ik mijn overtollig behaarde zones door een gediplomeerd iemand onder handen nemen.