Vrije val

Ons team was gewaarschuwd dat ze eraan kwam. Tweede kindje, volledige ontsluiting en puilende vliezen. En weeën. Krachtige weeën. Ze werd met spoed binnengerold in de verloskamer om 13.15.
Stante pede werd het bed op bereikbare hoogte gezet, de verlosset geopend. Handschoenen, zonder geknoei van klamme handjes deze keer, aangegleden. Hoofd koel, Cindy. Deze bevalling is voor jou.
Ze wilde nog even gauw naar het toilet… maar daar knapten de vliezen.
Eén beweging om de broek uit te trekken en haar enigszins comfortabel op bed te krijgen.
Ze was hier niet op bedacht, op deze course of events. Plaats maken voor die baby, mevrouw! We kalmeerden haar, kregen haar op de rails. Ze hoefde zelfs niet eens mee te duwen, die baby wilde er gewoon uit. En kwam eruit om...13u24! Een flinke dochter op de buik, tranen van opluchting en geluk!
De placenta was er een kwartiertje later. Mama was voor geen centimeter beschadigd.
Een bevalling zoals je ze zelf zou willen. En dat maakt van een regenachtige dag een mooie dag. Next please!

Het electronisch tijdperk

Ik had een oproepingsbrief gekregen van ons fantastisch gemeentebestuur, om mijn nieuwe electronische identiteitskaart te gaan aanvragen (en betalen, maar das een detail). Te voorzien van een recente foto, zoals men weet dat verwacht wordt.
Maar de enige pasfoto van mezelf die ik ok genoeg vind om jarenlang te prijken op documenten die je altijd bij moet hebben (!), is er eentje dat al een eindje dateert: een zwartwit fotootje dat een fotograaf met kennis van zaken (dus wetend wat hij ter camouflage van minpuntjes allemaal kon doen)een jaar of negen à tien geleden, toen ik in Brussel studeerde, heeft gemaakt.

De dame aan de balie vroeg onomwonden of ik geen recentere foto had, omdat dezelfde al prijkt op mijn pas momenteel. Ik was in mijn snode plan natuurlijk vergeten dat ze die óók wilde zien.

Ikke quasi-beledigd: "Zie ik er niet hetzelfde uit dan? Alleen mijn haar is nu natuurlijk nog niet geknipt en u heb ik mijn bril op, ja!" (Zij moet niet weten dat mijn kappersafspraak morgen is en dat mijn budget er daarmee al zal door zijn, zodanig dat ik niet nog eens geld wil uitgeven aan nieuwe pasfoto's. Dat ik geen lenzen verdraag en dus constant bril, is ook te veel info voor haar).
Ze kleefde het rechthoekige bewijs van mijn jeugd op een velletje. Mijn uitleg volstond dus. Of ze had geen zin in een "pijnlijke" discussie over ouder worden en zo. Ik kan dus de komende jaren nog als prille twintiger doorgaan bij de arm der wet of wie mijn pas ooit wil zien. Al maakt dat de huidige beginnende rimpeltjes van een bijna-dertiger eigenlijk niet makkelijker te verdragen...

Zen?

Deze week ban ik voor de eerste keer gaan yoga doen. Of beoefenen. Of ervaren. Of hoe zeg je het ook.
Deze stap werd voorafgegaan door jarenlang nudging van mijn kinesist die "dat iets voor mij vond", opzoekingen allerhande, zowaar een oproep tot een semi-privé lesgever/ster en als allerrecentste de aanschaf van een boek "yoga geneest de rug", met iets wat een op langere termijn haalbare kaart leek om heel misschien van mijn eeuwige rug- en nekproblemen af te raken.
Ikke dus naar de 1e les, waar ik - zeer zen, inderdaad, maar volledig in lijn met mijn slechte gewoonte - te laat binnenviel.
Eerlijk gezegd had ik me een yogasessie wel enigszins anders (laat het me rustgevender noemen) voorgesteld dan dit: veel te veel deelnemers matje-naast-matje op elkaar gepramd in een receptiezaal met een niet eens sportief geklede man vooraan in de zaal die niet ophield met praten. Overvolle stranden aan de Spaanse costa's en de ijscoventers ter plaatse waren er niets tegen. Maar dat terzijde.
Ik heb er intussen geen flauw benul van of ik de oefeningen goed heb uitgevoerd. Te oordelen naar het geradbraakte gevoel de volgende dag: I think not. Niet zo leuk dat de nood aan wellness bij zo vele mensen hoog zit, dat ze allemaal naar een overvolle yogales komen. En dat instructeurs te lande niet dik bezaaid liggen.
De positieve noot: het geradbraakte gevoel was na een dag weg (dus misschien is er toch hoop?). maar ga ik naar de volgende les? Ik "zen" er nie zeker van, zelle.

PS Als er mensen in hun kennissen van kennissen van kennissenkring mensen kennen die iets meer van de edele kunst van yopga afweten dan de gemiddelde westerling, en die kennis willen delen, hoor ik het zeer graag!

Roller coaster

Soms snap ik niet en vind ik het ook best moeilijk om om te gaan met hoe mijn hormonen “die dagen van de maand” (allez, technisch gezien enkele dagen vooraf) een loopje nemen met mijn emoties en mijn leven.
Doorgaans ben ik voldoende opgewekt of slaag ik er op zijn minst in om te doen alsof, maar die dagen hoef ik maar één scheve blik te krijgen, of één opmerking (zelfs als ik ze anders om mee te lachen zou vinden) of één mini-tegenslagje meemaken om ervoor te zorgen dat het huilen me nader dan het lachen staat. Ik zie de dingen heel donker in en alles kan me danig op de zenuwen werken. En het andere moment ben ik zo uitgelaten als een heel nest puppy’s die voor de eerste keer op het strand kunnen rennen, en doet een half complimentje me in de zevende hemel belanden. Pfff, vermoeiend hoor.
Waarom het biologisch zo geregeld is dat vrouwen met de regelmaat van de klok (of liever: de maancyclus) op dergelijke rollercoaster-achtige wijze door het leven moeten, is me een compleet raadsel. Is het een test, om te zien of de man bij wie je bent je wel écht graag ziet (want zo niet, bolt die het bij de eerste opstoot af!)? Een reality check? Ik weet het in elk geval niét, onderga alleen maar.