Hoe doen mama's dat toch?
Hun - soms veelkoppige - kroost dagelijks klaarstomen voor school of andere dagactiviteit, te eten geven, wegbrengen, zelf nog op tijd op het werk geraken (want let's face it, werken is een must dezer dagen), op de job "alles geven", de kids om 16 uur van school halen, een gezond potje koken 's avonds dat alle bloeikes (en eega) met smaak opeten, helpen bij huiswerk maken, dat veelkoppige kroost gewassen in bed steken met een verhaaltje en dan met de smile aan de was, de strijk en de opplooi beginnen, afwassen, opruimen. Tussendoor, niet te vergeten, denken aan verjaardagsfeestjes en bijhorende cadeautjes, kroost wegbrengen naar muziekschool, turnles of chiro (meestal op niet-overeenstemmende uren of plaatsen samen bekeken), eega niet verwaarlozen, de huisdieren verzorgen en uitlaten, boodschappen doen. (this list is not exhaustive)
HOE?????
Amai, mama's, chapeau zenne.
Iemand tips om zo een supermama te worden?
Wednesday, April 23, 2008
Het electronisch tijdperk
Ik had een oproepingsbrief gekregen van ons fantastisch gemeentebestuur, om mijn nieuwe electronische identiteitskaart te gaan aanvragen (en betalen, maar das een detail). Te voorzien van een recente foto, zoals men weet dat verwacht wordt.
Maar de enige pasfoto van mezelf die ik ok genoeg vind om jarenlang te prijken op documenten die je altijd bij moet hebben (!), is er eentje dat al een eindje dateert: een zwartwit fotootje dat een fotograaf met kennis van zaken (dus wetend wat hij ter camouflage van minpuntjes allemaal kon doen)een jaar of negen à tien geleden, toen ik in Brussel studeerde, heeft gemaakt.
De dame aan de balie vroeg onomwonden of ik geen recentere foto had, omdat dezelfde al prijkt op mijn pas momenteel. Ik was in mijn snode plan natuurlijk vergeten dat ze die óók wilde zien.
Ikke quasi-beledigd: "Zie ik er niet hetzelfde uit dan? Alleen mijn haar is nu natuurlijk nog niet geknipt en u heb ik mijn bril op, ja!" (Zij moet niet weten dat mijn kappersafspraak morgen is en dat mijn budget er daarmee al zal door zijn, zodanig dat ik niet nog eens geld wil uitgeven aan nieuwe pasfoto's. Dat ik geen lenzen verdraag en dus constant bril, is ook te veel info voor haar).
Ze kleefde het rechthoekige bewijs van mijn jeugd op een velletje. Mijn uitleg volstond dus. Of ze had geen zin in een "pijnlijke" discussie over ouder worden en zo. Ik kan dus de komende jaren nog als prille twintiger doorgaan bij de arm der wet of wie mijn pas ooit wil zien. Al maakt dat de huidige beginnende rimpeltjes van een bijna-dertiger eigenlijk niet makkelijker te verdragen...
Maar de enige pasfoto van mezelf die ik ok genoeg vind om jarenlang te prijken op documenten die je altijd bij moet hebben (!), is er eentje dat al een eindje dateert: een zwartwit fotootje dat een fotograaf met kennis van zaken (dus wetend wat hij ter camouflage van minpuntjes allemaal kon doen)een jaar of negen à tien geleden, toen ik in Brussel studeerde, heeft gemaakt.
De dame aan de balie vroeg onomwonden of ik geen recentere foto had, omdat dezelfde al prijkt op mijn pas momenteel. Ik was in mijn snode plan natuurlijk vergeten dat ze die óók wilde zien.
Ikke quasi-beledigd: "Zie ik er niet hetzelfde uit dan? Alleen mijn haar is nu natuurlijk nog niet geknipt en u heb ik mijn bril op, ja!" (Zij moet niet weten dat mijn kappersafspraak morgen is en dat mijn budget er daarmee al zal door zijn, zodanig dat ik niet nog eens geld wil uitgeven aan nieuwe pasfoto's. Dat ik geen lenzen verdraag en dus constant bril, is ook te veel info voor haar).
Ze kleefde het rechthoekige bewijs van mijn jeugd op een velletje. Mijn uitleg volstond dus. Of ze had geen zin in een "pijnlijke" discussie over ouder worden en zo. Ik kan dus de komende jaren nog als prille twintiger doorgaan bij de arm der wet of wie mijn pas ooit wil zien. Al maakt dat de huidige beginnende rimpeltjes van een bijna-dertiger eigenlijk niet makkelijker te verdragen...
Saturday, November 10, 2007
Back... of niet...?
Het kon me gewoon eventjes niet boeien. Bloggen, internet, schrijven, het was allemaal wat te veel geworden en de uitlaatklep van weleer was ver te zoeken.
Pendelen tussen het een-nieuwe-job-dagelijks-tot-een-goed-einde-proberen-brengen, voor een kind zorgen en daar ook wat kwali-tijd mee doorbrengen, huishoudelijke klussen, contacten onderhouden, voldoende slapen en gezond (ahum) eten en ondertussen enkele totaal uiteenlopende emoties verwerkt zien te krijgen, het is een beetje te veel van het goeie geweest.
Pendelen tussen het een-nieuwe-job-dagelijks-tot-een-goed-einde-proberen-brengen, voor een kind zorgen en daar ook wat kwali-tijd mee doorbrengen, huishoudelijke klussen, contacten onderhouden, voldoende slapen en gezond (ahum) eten en ondertussen enkele totaal uiteenlopende emoties verwerkt zien te krijgen, het is een beetje te veel van het goeie geweest.
Sunday, September 9, 2007
Zen?
Deze week ban ik voor de eerste keer gaan yoga doen. Of beoefenen. Of ervaren. Of hoe zeg je het ook.
Deze stap werd voorafgegaan door jarenlang nudging van mijn kinesist die "dat iets voor mij vond", opzoekingen allerhande, zowaar een oproep tot een semi-privé lesgever/ster en als allerrecentste de aanschaf van een boek "yoga geneest de rug", met iets wat een op langere termijn haalbare kaart leek om heel misschien van mijn eeuwige rug- en nekproblemen af te raken.
Ikke dus naar de 1e les, waar ik - zeer zen, inderdaad, maar volledig in lijn met mijn slechte gewoonte - te laat binnenviel.
Eerlijk gezegd had ik me een yogasessie wel enigszins anders (laat het me rustgevender noemen) voorgesteld dan dit: veel te veel deelnemers matje-naast-matje op elkaar gepramd in een receptiezaal met een niet eens sportief geklede man vooraan in de zaal die niet ophield met praten. Overvolle stranden aan de Spaanse costa's en de ijscoventers ter plaatse waren er niets tegen. Maar dat terzijde.
Ik heb er intussen geen flauw benul van of ik de oefeningen goed heb uitgevoerd. Te oordelen naar het geradbraakte gevoel de volgende dag: I think not. Niet zo leuk dat de nood aan wellness bij zo vele mensen hoog zit, dat ze allemaal naar een overvolle yogales komen. En dat instructeurs te lande niet dik bezaaid liggen.
De positieve noot: het geradbraakte gevoel was na een dag weg (dus misschien is er toch hoop?). maar ga ik naar de volgende les? Ik "zen" er nie zeker van, zelle.
PS Als er mensen in hun kennissen van kennissen van kennissenkring mensen kennen die iets meer van de edele kunst van yopga afweten dan de gemiddelde westerling, en die kennis willen delen, hoor ik het zeer graag!
Deze stap werd voorafgegaan door jarenlang nudging van mijn kinesist die "dat iets voor mij vond", opzoekingen allerhande, zowaar een oproep tot een semi-privé lesgever/ster en als allerrecentste de aanschaf van een boek "yoga geneest de rug", met iets wat een op langere termijn haalbare kaart leek om heel misschien van mijn eeuwige rug- en nekproblemen af te raken.
Ikke dus naar de 1e les, waar ik - zeer zen, inderdaad, maar volledig in lijn met mijn slechte gewoonte - te laat binnenviel.
Eerlijk gezegd had ik me een yogasessie wel enigszins anders (laat het me rustgevender noemen) voorgesteld dan dit: veel te veel deelnemers matje-naast-matje op elkaar gepramd in een receptiezaal met een niet eens sportief geklede man vooraan in de zaal die niet ophield met praten. Overvolle stranden aan de Spaanse costa's en de ijscoventers ter plaatse waren er niets tegen. Maar dat terzijde.
Ik heb er intussen geen flauw benul van of ik de oefeningen goed heb uitgevoerd. Te oordelen naar het geradbraakte gevoel de volgende dag: I think not. Niet zo leuk dat de nood aan wellness bij zo vele mensen hoog zit, dat ze allemaal naar een overvolle yogales komen. En dat instructeurs te lande niet dik bezaaid liggen.
De positieve noot: het geradbraakte gevoel was na een dag weg (dus misschien is er toch hoop?). maar ga ik naar de volgende les? Ik "zen" er nie zeker van, zelle.
PS Als er mensen in hun kennissen van kennissen van kennissenkring mensen kennen die iets meer van de edele kunst van yopga afweten dan de gemiddelde westerling, en die kennis willen delen, hoor ik het zeer graag!
Monday, September 3, 2007
Saai
De laatste tijd betrap ik me er soms op dat ik me al eens door de dagen durf worstelen in afwachting van mijn nachtrust... Er valt bitter weinig leuks of interessants te beleven waar er onderhoudende verhalen over te vertellen vallen. u weze dus gewaarschuwd, als u per se door wil lezen...
Op het werk is het heel erg plezant, leuk, boeiend, en is er voor de verandering werk genoeg, dat wel. Van verveling is er dus weinig sprake. Maar als dat het is, pfff. Opstaan op een steeds veel te vroeg uur. Plasje en wasje, kleren aan, Roosje flesje en kleertjes aan en hupakee, iedereen de auto in. Het lukt me nauwelijks om op tijd op het werk te arriveren (maar hey, what's new??), maar uiteindelijk zal ik er letterlijk én figuurlijk niet te veel van wakker liggen aangezien het doorwerken onder de middag en het late stop-uur dat ruimschoots goedmaken (ik doe er me zelfs verlies op).
Naar de creche spurten (spurten is uiteraard relatief, en volledig afhankelijk van de hoeveelheid overuren van die middag), dochter meetronen (en die heeft daar meestal weinig zin in, wil vooral tonen hoe fijn ze kan spelen), naar huis, beetje koken of opruimen, dochter in bed toveren en uitgeput in de zetel vallen.
De manden strijk hebben zichzelf tot nu toe jammer genoeg nog niet weggewerkt, en lijken zich alleen maar te vermenigvuldigen. Ik zou die wasmachine potverdorie tijdelijk moeten steriliseren...
Anyway, zo zit ik dan om 8uur nog eventjes met kleine oogjes achter de pc, en om niet volledig kinderlijk te zijn, ga ik het nog een uurtje rekken vooraleer ik zelf mijn bed in rol.
Ben ik nu zielig???
Op het werk is het heel erg plezant, leuk, boeiend, en is er voor de verandering werk genoeg, dat wel. Van verveling is er dus weinig sprake. Maar als dat het is, pfff. Opstaan op een steeds veel te vroeg uur. Plasje en wasje, kleren aan, Roosje flesje en kleertjes aan en hupakee, iedereen de auto in. Het lukt me nauwelijks om op tijd op het werk te arriveren (maar hey, what's new??), maar uiteindelijk zal ik er letterlijk én figuurlijk niet te veel van wakker liggen aangezien het doorwerken onder de middag en het late stop-uur dat ruimschoots goedmaken (ik doe er me zelfs verlies op).
Naar de creche spurten (spurten is uiteraard relatief, en volledig afhankelijk van de hoeveelheid overuren van die middag), dochter meetronen (en die heeft daar meestal weinig zin in, wil vooral tonen hoe fijn ze kan spelen), naar huis, beetje koken of opruimen, dochter in bed toveren en uitgeput in de zetel vallen.
De manden strijk hebben zichzelf tot nu toe jammer genoeg nog niet weggewerkt, en lijken zich alleen maar te vermenigvuldigen. Ik zou die wasmachine potverdorie tijdelijk moeten steriliseren...
Anyway, zo zit ik dan om 8uur nog eventjes met kleine oogjes achter de pc, en om niet volledig kinderlijk te zijn, ga ik het nog een uurtje rekken vooraleer ik zelf mijn bed in rol.
Ben ik nu zielig???
Saturday, August 25, 2007
Week 1, done
Voor de ongeruste zielen die mijn mailbox en voicemail bevolken: ik leef nog, ja. Maar ben heeeeeeel erg moe. Die fameuze eerste week is zwaar in mijn kleren gekropen.
Maar het was leuk, alles viel heel goed mee.
Ik heb misschien wel mijn twijfels gehad, maar heb de voorbije dagen niet de tijd gehad om daaraan te denken. En da's dan wel positief natuurlijk. Mijn baas spaart me niet, in die zin dat hij me onmiddellijk een takenlijst van een A4 blad (of zelfs meer) heeft gegeven, en me daarbovenop nog extra werkjes en opdrachtjes cadeau doet. Maar again, dat vind ik wel leuk. Is veel interessanter dan een volledige maand of langer niet anders mogen doen dan het klassement in orde mogen brengen (doorgaans is dat maanden-of jarenlang zo verwaarloosd dat niemand anders die taak op zich wil nemen en sommige bazen geven het graag aan nieuwkomers "omdat dat nu eenmaal iets is om vertrouwd te worden met de producten en zo". NOT!!) en met lede ogen aanzien hoe andere mensen werken, bellen, gebeld worden, rondlopen en belangrijk zijn/doen. Niet ik dus. Ik ben al vrijwel ingewerkt intussen! :)
Maar momenteel is het plan om voldoende uitgerust te geraken tegen maandag, om er dan weer voor 5 dagen (8-17u!!) in te kunnen vliegen. Had ik al gezegd dat ze me ginder niet sparen?
Maar het was leuk, alles viel heel goed mee.
Ik heb misschien wel mijn twijfels gehad, maar heb de voorbije dagen niet de tijd gehad om daaraan te denken. En da's dan wel positief natuurlijk. Mijn baas spaart me niet, in die zin dat hij me onmiddellijk een takenlijst van een A4 blad (of zelfs meer) heeft gegeven, en me daarbovenop nog extra werkjes en opdrachtjes cadeau doet. Maar again, dat vind ik wel leuk. Is veel interessanter dan een volledige maand of langer niet anders mogen doen dan het klassement in orde mogen brengen (doorgaans is dat maanden-of jarenlang zo verwaarloosd dat niemand anders die taak op zich wil nemen en sommige bazen geven het graag aan nieuwkomers "omdat dat nu eenmaal iets is om vertrouwd te worden met de producten en zo". NOT!!) en met lede ogen aanzien hoe andere mensen werken, bellen, gebeld worden, rondlopen en belangrijk zijn/doen. Niet ik dus. Ik ben al vrijwel ingewerkt intussen! :)
Maar momenteel is het plan om voldoende uitgerust te geraken tegen maandag, om er dan weer voor 5 dagen (8-17u!!) in te kunnen vliegen. Had ik al gezegd dat ze me ginder niet sparen?
Sunday, August 19, 2007
Laatste dag
Laatste-dagen-op-een-bepaalde-werkplek zijn verondersteld om anders (maar dan ook weer niet…) te verlopen dan hoe de mijne vandaag is geweest…
De voorbereidingen voor het afscheid waren al getroffen: de persoonlijke inhoud van mijn bureauladen waren al naar een zakje verhuisd, en ik had al een overzicht gemaakt van de overgebleven to do’s en lopende zaken. Mijn directe collega was echter afwezig, dus ik moest alles via een mail uitleggen, en ik wilde haar dan niet met de maandagochtendblik op een onoverzichtelijke stapel papieren aan haar werkweek doen beginnen,. Bijgevolg moest ik daar nog een tandje bijsteken om alles behandeld en geklasseerd en in een overzicht te krijgen. Ten opzichte van mijn planning in het begin van de dag zijn er nog enkele kinken in de kabel gekomen, maar da’s het avontuur van werken waar zij werken :-). En die is trouwens niks in vergelijking met wat er mij te wachten staat (ja, ik heb ervoor gekozen, maar ssshhhtt).
Ik had de “obligate” koekjes en versnaperingen mee, om mijn vertrek te vieren, en omdat het dan ook ongeveer samen viel met mijn verjaardag, kwam ik er in 1 keer en dus goedkoop vanaf ;-D. Er waren dus ook voldoende sociale verplichtingen aan vandaag verbonden: de koekjes een beetje deftig presenteren, ervor zorgen dat de evenredigheid en de fairheid in verdeling snor zat, ze gaan rondbrengen naar de respectievelijke plaatsen van verbruik en daar de bijhorende afscheidsbabbels trotseren, succes- en “het beste”-wensen in ontvangst nemen en dan een laatste keer zwaaien naar mijn – nu – ex-collega’s. En de deur achter mij toetrekken zonder al te veel proberen om te kijken. Maandag moet ik er een andere openduwen. En ik ben nu al nerveus.
De voorbereidingen voor het afscheid waren al getroffen: de persoonlijke inhoud van mijn bureauladen waren al naar een zakje verhuisd, en ik had al een overzicht gemaakt van de overgebleven to do’s en lopende zaken. Mijn directe collega was echter afwezig, dus ik moest alles via een mail uitleggen, en ik wilde haar dan niet met de maandagochtendblik op een onoverzichtelijke stapel papieren aan haar werkweek doen beginnen,. Bijgevolg moest ik daar nog een tandje bijsteken om alles behandeld en geklasseerd en in een overzicht te krijgen. Ten opzichte van mijn planning in het begin van de dag zijn er nog enkele kinken in de kabel gekomen, maar da’s het avontuur van werken waar zij werken :-). En die is trouwens niks in vergelijking met wat er mij te wachten staat (ja, ik heb ervoor gekozen, maar ssshhhtt).
Ik had de “obligate” koekjes en versnaperingen mee, om mijn vertrek te vieren, en omdat het dan ook ongeveer samen viel met mijn verjaardag, kwam ik er in 1 keer en dus goedkoop vanaf ;-D. Er waren dus ook voldoende sociale verplichtingen aan vandaag verbonden: de koekjes een beetje deftig presenteren, ervor zorgen dat de evenredigheid en de fairheid in verdeling snor zat, ze gaan rondbrengen naar de respectievelijke plaatsen van verbruik en daar de bijhorende afscheidsbabbels trotseren, succes- en “het beste”-wensen in ontvangst nemen en dan een laatste keer zwaaien naar mijn – nu – ex-collega’s. En de deur achter mij toetrekken zonder al te veel proberen om te kijken. Maandag moet ik er een andere openduwen. En ik ben nu al nerveus.
Subscribe to:
Posts (Atom)