Bezigheidstherapie

Ik zit ziek thuis. Aanhoudende verkoudheid met enorm irritante hoest, die naar het schijnt geen kans krijgt om te genezen door de airco en het vasttapijt op het werk. Vandaar dus heeft de dokter me enkele dagen weggehaald uit het oord des verderfs.

En wat doet een mens dan zoal? Een schets van vandaag:
- Niet per se veel langer slapen (maar toch een beetje)
- Vettig haar in een haarband wikkelen om toch enigszins Roos af te kunnen gaan zetten
- Nergens heen gaan zonder een doos kleenex balsam en Roos’ poepzalf-voor-aan-mijn-neus-deze-keer in aanslag
- Luisteren naar het onweer en de kletterende regen
- Een douchke nemen om het vettig-haar-probleem op te lossen, maar niet buiten (alhoewel dat ook zou gaan vandaag)
- Mailkes lezen en sturen
- Een stukje bloggen

En terwijl ik dan toch op internet zit, op zeer decadente wijze online shoppen naar boeken en kleren.

Kuch, kuch, wat ben ik toch een zielig zieksken.

Welke kleur ben ik?

Aldus de test op Flair.be:

Jij bent een blauwe meid!
Welke kleur ben jij?
Relaties en gevoelens zijn voor jou het allerbelangrijkste. Je bent empathisch en hebt begrip voor anderen. Het liefst vermijd je conflicten. Als je vrienden verdrietig zijn, voel je dat zelf ook. Jouw motto is 'love will save the day'.

Vandaag in het nieuws...

In een ziekenhuis in Bergen is het personeel vorige vrijdag - bijna - een vrouw vergeten in de NMR-scanner.
Haar man zat op haar te wachten in de gang, en vond al dat het aangekondigde "kwartier" dat het onderzoek zou duren, nogal lang uitviel. Daarom
De reactie van het ziekenhuis: "De vrouw zou maandag hoe dan ook door de kuisploeg gevonden zijn."

What????!!!!

Voor het volledige artikeltje terzake, klik hier.

Even "paniek"

Gisteren hoorde ik through the grapevine dat de lokale Hema zou sluiten. Ik schrok, en dacht onmiddellijk al met spijt-op-voorhand aan alle toffe spulletjes die ik (en wij) op deze manier zouden mislopen. Want Hema (ik heb geen aandelen he, opgelet) staat voor leuk en degelijk babytextiel, handdoekjes, ondergoed, babyspullen, make-up en nagellak, cadeautjes, potterij, lekkere koekjes en snoepjes, schoolgerief, seizoensartikelen en nog wat ditjes en datjes. Ongelofelijk wat je er allemaal vindt. Dus als het er niet meer zou zijn, zou ik het zeker en vast missen.
Deze middag ben ik snel even naar 't stad gegaan, om het nieuws aan de bron te gaan checken. Maar gelukkig was er niks van te merken. Toegegeven, ik heb het niet expliciet aan de verkoopsters gevraagd of zo, maar niets deed uitschijnen dat deze - overigens goed draaiende te oordelen aan de hoeveelheid volk die daar rondloopt en aan de kassa aanschuift - winkel binnenkort uit het straatbeeld zou verdwijnen. Chance.

Belastingen en zo

Voila zie, de belastingbrieven zijn ook alweer binnen. Wij waren blijkbaar niet de enigen die tot de allerlaatste minuut gewacht hadden om die in te dienen. Eergisteren (the night before...) schijnt taxonweb.be overbelast geweest te zijn, dus zal het gisteren voor veel mensen alsnog alle hens aan dek zijn geweest.
Vorig jaar hebben we een beroep gedaan op de bank om orde te scheppen in de wirwar van attesten, twee verschillende woonkredieten in 1 jaar en bijhorende levensverzekeringen, de figuurlijke honderd verschillende werkgevers (van mijn kant althans) enz enz. Dit jaar konden we geen afspraak meer krijgen, en moesten we dus zelf onze plan trekken met de belastinggids van Test-Aankoop bij de hand. Tjonge, je moet op zijn minst wakker zijn (om nog te zwijgen van gestudeerd hebben) om aan dat jargon en die regelgeving uit te kunnen. En dan nog!
Stond er bij de woonkredieten bij voorbeeld een bepaald plafond vermeld, en dan een kleine opmerking daaromtrent: “om uw belastingvoordeel te optimaliseren...” What the...? Ik bedoel, waarom is optimaliseren nodig? Als de lat voor iedereen gelijk gelegd wordt, en het is duidelijk van welke voordelen je kan genieten en van welke niet (laten we zeggen afhankelijk van de schaal), dan is er toch geen optimalisatie nodig? Op deze manier creëer je alleen maar een grotere kloof tussen de “brave belastingbetalers” en de superspecialist-ontduikers met vijfentwintig eigendommen en rekeningen in het buitenland die toch een en ander kunnen omzeilen en er dan nog 200% voordeel uit halen. Fiscaliteit is een spel, ‘k heb het al vaak genoeg gehoord. Alleen spijtig dat het een beetje ruikt naar eentje van de anti-sociale soort.

Roller coaster

Soms snap ik niet en vind ik het ook best moeilijk om om te gaan met hoe mijn hormonen “die dagen van de maand” (allez, technisch gezien enkele dagen vooraf) een loopje nemen met mijn emoties en mijn leven.
Doorgaans ben ik voldoende opgewekt of slaag ik er op zijn minst in om te doen alsof, maar die dagen hoef ik maar één scheve blik te krijgen, of één opmerking (zelfs als ik ze anders om mee te lachen zou vinden) of één mini-tegenslagje meemaken om ervoor te zorgen dat het huilen me nader dan het lachen staat. Ik zie de dingen heel donker in en alles kan me danig op de zenuwen werken. En het andere moment ben ik zo uitgelaten als een heel nest puppy’s die voor de eerste keer op het strand kunnen rennen, en doet een half complimentje me in de zevende hemel belanden. Pfff, vermoeiend hoor.
Waarom het biologisch zo geregeld is dat vrouwen met de regelmaat van de klok (of liever: de maancyclus) op dergelijke rollercoaster-achtige wijze door het leven moeten, is me een compleet raadsel. Is het een test, om te zien of de man bij wie je bent je wel écht graag ziet (want zo niet, bolt die het bij de eerste opstoot af!)? Een reality check? Ik weet het in elk geval niét, onderga alleen maar.

Sociale handicap

Koffiedrinken heb ik niet meer gedaan sinds mijn leeftijd uit twee cijfers begon te bestaan. En da’s als late twintiger, dame in spe (phu, as if), een sociale handicap.
Het is sociaal zo ingeburgerd om iets bij een kopje koffie te bespreken, of even tot rust te komen bij, jawel, hetzelfde "bakje troost". Troost, hoezo?

Koffie zetten kan ik (zelfs lekkere, volgens de kenners). Hoe de koffiemachine op het werk moet onderhouden worden weet ik alleen. En ik ben verzot op de geur van het poeder als je het pak vers open trekt. Af en toe leen ik Filips kopje eventjes om mijn speculoosje in te doppen want tegen zo een sappig warme koekje kan niks op. That’s it.

De dosis cafeïne die – naar het schijnt – ’s morgens de geest kan wakker maken om de dag goed te beginnen, gaat volledig aan me voorbij (kan al veel verklaren i.v.m. mijn mentale toestand ’s morgens).
Ik vraag mensen technisch gesproken op “iets fris” in plaats van “op de koffie”. Als het over cafeïne gaat, telt een cola dan ook?
Koffiepauzes zijn niet aan mij besteed, ik maak er babbelpauzes van. Of ik ben degene die sputtert bij het laatste deel van het menu op restaurant. Koffie, iedereen? Euhm nee, een theetje graag. Moeilijk doe ik daar niet over: ik hoef geen exotische blend-van-vanille-met-perzik-en-een-vleuje-rozebottel; gewone thee met melk kan ik ook wel smaken. Maar waarom dan geen ‘echte’ koffie, zwart of met suiker, vraag ik me af? Espresso? Of cappuccino? Of een latté? Het klinkt zo zalig.

Het wereldje van de koffiedrinker en -proever ziet er gedistingueerd uit. Je maakt deel uit van een clubje liefhebbers, al dan niet select. Ik ben geen lid, ook al intrigeert het me enorm.